BİR RÜYA
Son bir şey daha is teyeceğim. Bir süre kulak ver bana. Hiç rüya görmem bilirsin. Dün bir rüya gördüm. Terkedilmiş bir tiyatro salonunun sahnesindeydim. Sahnenin perdeleri tamamen açılmamıştı. Sanki sahne her an suratıma kapanacak gibiydi. Ya da ben öyle zannediyordum. Tek başımaydım; hiç izleyici yoktu. Mekan o kadar eskiydi ki; tüm koltuklar yarıya kadar toprağın içine gömülüydü. Koltukları ve perdeyi turuncu bir renk kaplamıştı. Etrafta hiç ağaç yoktu ama yaşam çoktan sızmıştı salonun içine. Yeşermiş yapraklar görüyordum. İçeriye sızan bir ışık tüm dikkatimi bir yere toplamaya zorluyordu. Işığın yansıdığı koltuk diğerlerinden farklı bir renkteydi. Bunu, güneşin dokunduğu her şeyi canlı tutan yapısı olarak tanımlayalım. Öte yandan içeride adlandıramadığım garip bir koku hakimdi. Solumda iki tane kapı olduğunu fark ettim. Biri kitliydi, diğeri ise paramparça haldeydi. Kapıların üst kısmında bir tablo vardı. Üzerinden asır geçmiş gibiydi. Tabloya bakakaldım. Dışarıdan gelen bir gü...