Onur Kiş

Sözcük anlamlarının zamana ayak uydurması, kimi zaman yanında değişme zorunluluğu getirir. Argoda bu varyasyonların en çeşitli hallerini görmek mümkün. Klasikleşmiş piç yaratımı, zihnimizde evlilik harici (toplum onaysız) ilişkiden doğan çocuk anlamı uyandırırken, özellikle "fırlama" sözcüğünün toplum içindeki değişimiyle birlikte marjinal, kurnaz gibi anlamları barındıran yeni haliyle sokakta kendini bulur. Bu gibi anlam değişimleri ne süreçten geçmiş olursa olsun zamanla beklenmedik sonuçlarla karşımıza çıkabilir. Öyle ki piç olmak toplumda özenti duyulan bir mertebe haline gelecektir.  Baştan alalım; piçlik en basmakalıp haliyle babası bilinmeyen çocuk anlamında kullanılırken, bir yazar adına bir kitap yazıp bu anlamın seyrini değiştirebiliyor. Piç kelimesi kitap boyunca okuyucunun zihninde anne ve babasına ihanet eden kişi olarak yinelendiğinde, söz konusu tabirin zikri okuyucunun kavrayışında bir ikilik yaratmış oluyor. Dolayısıyl...

Öz, bilince nakşettirilen deva niteliğindeki duygulanımların temelidir. İnsan,  özü gereği yaşadığı sancılı dönemleri bu devaya binaen  bir ritüele dönüştürür.  Tinsel sancı yaşayan birey, ayrımını şekillendirirken mübalağadan kaçınmaz. Tanımlama yaparken kattığı renk canlılığı korumada öncüdür. Ritüele başlanırken iki şey önem arz eder.  Etkenlerin göz önünde bulunması ve ana fikrin netliğe kavuşması. Esaslar hazır olduğunda ise tuvalde yeni bir sayfa açılır. Sahne sanatçınındır; ''Hüznü seviyorum. Hüzünlü olma halini seviyorum. Duygu durumum fark etmeksizin günün büyük çoğunluğunda zihin aşırı bir boşluk içindeyim. Görünüşün sahteliğinden arda kalan burukluğu hissetmemek ne mümkün. Her şey o kadar açık ve seçik ki. Şeffaf bir perdeden dünyayı, sizleri seyrediyorum. Her gün bir öncekinden daha çok midemi bulandırıyor, ben kusamıyorum. Tüm öfkemi bir tokat gibi yüzünüze vurmak yerine içimde tutuyorum. Masumiyet arayışı anılarımı kovalıyor. Kötülük, hayali formuyla pe...