DÜNYA

-

 İnsanın kendini bir yere ait hissetmesi, aidiyet hissinin getirdiği huzura sahip olması ne hoştur. Buraya aitim diyerek bir mekânı ya da bir kişiyi işaret edebilen birey için; o dünyanın yokluğu nasıl düşünülebilir? Dili sessizlik, gözleri sis kaplar. Geçmiş bir zaman gibi konuşmak acıdır. Zordur; “Bir dünyaya aittim.” Diyebilmek…
Bir dünyaya aittim. Dünyam; benim yaratımımdı. Oysa şimdi ellerim bomboş. Kaybettiğim ve gölgesinde kendimi aradığım dünyamın yerini dolduramıyorum. Ondan kaçıyorum ama kendime yeni bir dünya yaratamıyorum. Yeni bir şeye ihtiyaç duymayalı epey oluyor. İnsanın kendine gömüldüğü ve bundan keyif aldığını sandığı tuhaf zamanları geride bırakması gerekir. Halbuki ne zordur. Bedenim, kendime açacağım yeni bir kapıya, içine dalıp kaybolmayı arzuladığım yeni dünyanın yüküne çekimser. Zihnimse öylesine yabancı…
Bu bir yol. Yolların sonunda mı yoksa başında mı insan; nasıl bilebilir? Yeni günün yoksun heyecanı, karanlığıyla beraber üzerimize soğuk bir örtü olan kasvet; tekrarına ilgi duyulmayan bir mezat gibi. İnsan ise sonuna yürüyen bir gömüt. Kabul etmeli ki her şey yine ona dair. İnsana… Onların ne yaptığını anlatayım: Hayata dair olumlu olumsuz her şeyi sinelerine çekip biriktirirler. Neden yaptıklarına dair herhangi bir fikre de sahip olmadan yaparlar bunu. Hayatın aslında basit, çok basit olduğunu görmezler. Görmek istemezler.
- Akan zaman, doğanın barındırdıkları ve tüm getirisi onlar için kayboluştur. İz bırakma kaygıları yoktur. Düşlerinin önemi yoktur. Yaşam tanımları sığdır. Ne için vardı onca şey? Onca şeyin içinde “ben” ne anlama sahiptim? -
Tüm ahenk ellerinden kaçıyor gibi yaşarlar. Bir şeyleri yakalamaya çalışarak ömürlerini tüketirler. Oysa zaman onlar olmadan da vardı, onlardan sonra da var olacak. Bunun yanında söz konusu farkındalığa sahip olup ona ayak uydurmak büyük bir suçtur. Elimizden kaçan bir şeylerin olmadığını, yaşamın birkaç ziradan ibaret olduğunu söylemek ne de ayıptır. Tüm olan bitenin bir rastlantıdan ibaret oluşu fikri kâbus gibidir. Belki demek göz bebeklerini büyütür. Hayat demek ciddi bir iştir(!) Bu fikir sabit tutulmazsa, bilinmeyene yaklaşılır. Bilinmez olan korkutucudur. Korku ise insanın uzaktan görmekten keyif aldığı bir heyecandır. Varlığını anlamlandırmaya çalışırken sıradanlaştıran birey; kaçma eğilimi gösteren her şeye duyduğu meraktan; ona dokunmak, yakalamak ister. Eğer ilk temas uyumluysa, birey kaçınılmaz olanın kölesi olur. Fırsat sanrısı, körlüğü doğurur. Körlük ise esir bir geleceği ve daimî mutsuzluğu…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MARUZATLAR

-
Resim
İmage: Salihcan Akın Fildişi bir kule maruzatım Bir içgüdüyle beslenen; bilinen zamanın ötesinde. Sonu bilinen bir anı kovalamak   Uyanışlar, düşüşler ve travmalar… Gün ne getirsin talihsizlikten uzak. Bazen düşünür insan: aranılan nerede diye Düşünceler gelir peşi sıra; sevimsiz bir şapırdatmanın adaşı Yeri dolmayan bir duyguyu işaret eder Adem’in parmağı Bir anlam yeşerir dünyasında; nereden geldiği belirsiz. İlgi duyulmayan dosta; Hoş bulunan ötekine dönüşür. Çıkarı yok Akıbeti yakın denizin suyuna meyilim. Varlığım her yerde turist! —Geceyi başlatıyorum— Paris miydi Londra mı? Yırtıldı gecenin mahremiyeti. Adımım tasarısız Cismim muğlak Utanç… Bir hastalık Otorite savaşı   Kendini kaybetme hali Aşk... Yaşam bileklerimden akıyor. Nedir son çarem? İmdat çekicim kırık; Hatıram güzelden uzak (Yüzden düş düşer demiş bir budala Haklıymış da ne fayda…) İfadesiz bir figür yaratıp Onu putlaştırmak Ve unutmak kendini; içindeyken… Yine de yürümek   Yürümek öylece. Yağmurundan ka...
Devamı

UYKUSUZ

-
Resim
  İmage: Salihcan Akın Ya gün çok aydınlık ya gözlerin ışığa duyarsız. Bir ilkbahar günü ağaçların arasından süzülüyorsun; gövdeni saran ağırlık bir kasvet olup geçiyor gözlerinden. Bir hapishanenin henüz önünden geçiyorsun. Fren pedalının yerini unutmuş sağındaki bir tabelaya ilişiyor gözün. Tabelada “Otostopçu almayınız” yazıyor. Bir inleme sesi duydun; acıyı değil seksi çağırıştırıyor. İçinde sabırsız bir ima. Bir otostopçuya rastlarsan es geçeceksin, bunu düşündün. Yola atlarsa ezeceksin, kararlısın. Kayıtsız kalmak faydasız.   Nedir ki her şey onda gizli? Kayıtsız bir tavır! İlgi çekici bir giz; olağanın dışında bir gizemin eşliği. Aranılan; bir düşte gizli. Çirkin bir günde ölümü düşlemek gibi. Musa’nın ölümünün düşü. Hayır! Bu bir küfür. Evet! Küfrü düşlüyorum…   Tabelayı çok geçmeden sağa kırdın, bucağı belirsiz orman karşında. Hiç tekerlek izi yok, ilki sen olacaksın. Yeni bir yol yarattım diye sevineceksin belki. Yolun nereye götüreceğini bilmeden. (Bazı yollar ...
Devamı

UYUŞUMA GÜZELLEME

-
Resim
İmage: Salihcan Akın I.   Uyuşum tecritinde; zihin   sınırlarını bir safdil mi yoksa bir münzevi mi daha iyi betimler? Algı üzerine konuştuğunda kim daha akılcıdır? Bugünün dünyasında; tutku, bilinç, yaşam ve deliliğin belirteci nerededir ve buraya nasıl gelinmiştir?   Sözgelimi; vardığı gelişim noktasından rahatsız olan insanlar çözümü ilkel yaşamdan izler aramada buldu. Bu ilkelliğe dönüş garabetini ise türlü uyarıcılara bıraktık. Bulantıdan doğan bir uyuşum arzusu bu. Uyuşan insanlar, olağan yaşama ender rastlanılan bu dönemde; tekdüze ve dolaysız insanlar gibi düşünebiliyor, yaşayabiliyorlardı. Kendilerine has güvenli alanlarında ölümsüzü oynuyor; tiksinen bakışlarıyla etrafı izliyorlardı. Dokunaklı bir iletişim, hisli bir öpücük, gerçek bir bakış… Birçok şeye erişebilirdi insan. Katkısız bir yaşamda şüphenin getirdiği her türden şey, ulaşılabilirdi bu yolla. Çünkü an, gerçeği göstermeye yeterdi. Bunu anlayabilir ya da anladığı bir sanrıymış gibi yaşayabilirdi ki...
Devamı